SINATRA in het Aldwych Theatre

Geschreven door Joe DiPietro en sinds kort te zien in het Aldwych, is SINATRA een biografische musical in het voetspoor van langlopende successen als Tina en Beautiful — die in hetzelfde theater het leven, de carrière en de muziek van respectievelijk Tina Turner en Carole King vierden. Nu is het de beurt aan de beroemdste zoon van New Jersey, met alle scherpe kantjes, in een productie die meer dan twintig nummers aanhaalt uit zijn swingjaren, de bobbysoxer-periode en de jaren bij Capitol Records.

Qua verhaal loopt de bruisende voorstelling langs mijlpalen en invloeden: Franks band met zijn moeder Dolly en met zijn geduldige eerste vrouw Nancy, affaires met onder anderen Lana Turner, het huwelijk met Ava Gardner, de MGM-jaren, zijn soms explosieve verhouding met de roddelcolumnisten van die tijd, de banden met de maffia, de val van zijn carrière en de buitengewone comeback na zijn Oscar in 1954 voor beste mannelijke bijrol als de brutale Private Angelo Maggio — een rol die hem op het lijf geschreven was in de kaskraker van dat jaar, ‘From Here To Eternity’.

Geregisseerd en gechoreografeerd door Kathleen Marshall houdt SINATRA er vanaf het begin een levendig tempo in, met Joel Harper-Jackson in de titelrol vrijwel onafgebroken op het toneel (op een paar kostuumwissels na), in een productie die opent met een spetterend nummer in The Paramount in New York. Fans van Ol’ Blue Eyes horen meteen de gelijkenis in klankkleur, de soepelheid van de voordracht en de loszinnige stijl. Zijn doorgaans rocktenorale stem worstelde naar mijn gevoel een tikje met de lagere, grommende registers van Sinatra’s timbre, maar verder was dit een vertolking vol zelfvertrouwen en aanzienlijke charme — los van het befaamd opvliegende karakter en de seriële rokkenjagerij van de grote man, die de voorstelling bepaald niet verdoezelt.

Technisch heeft Peter McKintosh de beperkte ruimte achter het toneel van het Aldwych omzeild met veel projectiebeelden en ingevlogen decorstukken. De kostuums van Jon Morrell roepen de opeenvolgende decennia treffend op en er zijn oogverblindende grafische projecties van Akhila Krishnan. De arrangementen en orkestraties komen van Larry Blank, Gareth Valentine en Ian Eisendrath, met Dave Rose op de bok, waar hij de buitengewoon bekwame bigbandleider Nelson Riddle mag evenaren.

Eén smet op een verder heerlijke avond: bij de geluidstafel wordt de gebruikelijke fout gemaakt om het volume op te schroeven tijdens de driestemmige nummers, waardoor de spelers tegen elkaar en tegen de band moeten opboksen. Als de knal per ongeluk de hoortoestellen van het oudere publiek activeert, weet je dat je te ver bent gegaan. Het is onnodig en kan hopelijk terug naar de aangenamere niveaus van de rest van de avond.

Dat terzijde: wat een door en door geweldige avond klassiek muziektheater. Onze bad boy uit Hoboken was een verbluffend musicus, een gebrekkige persoonlijkheid en een ongelooflijke invloed op de populaire muziek. Uiteindelijk was hij een mens die talloze miljoenen plezier heeft gegeven en, zoals zijn moeder in de voorstelling droogjes opmerkt, zijn stem was de reden dat velen in de zaal überhaupt geboren zijn.

Onder de spelers die veel aan het geheel toevoegen: Adam Davidson, wiens silhouet en lijn als Gene Kelly vrijwel perfect zijn, en Melissa Nettleford, die als Billie Holiday een zacht geruststellende barkrukgenoot blijkt wanneer ze met een aangeslagen Frank One More For The Road zingt. Verder steelt Ana Villafañe harten als Ava Gardner, steelt Jenna Russell moeiteloos scènes als Franks vrijmoedige mama Dolly Sinatra, en wekt Phoebe Panaretos sympathie als de geduldige echtgenote Nancy Sinatra.

De dansmomenten knipogen naar routines van de genoemde Gene Kelly uit Anchors Aweigh en On The Town, naar flarden van de rubberbenige Nicholas Brothers en naar de wonderbaarlijk soepele extensie van Cyd Charisse. Felicity Walton zorgde als Little Nancy op mijn avond voor de sentimentele factor, terwijl Helen Colby als Hedda Hopper en Lee Zarrett als Franks (eveneens geduldige) agent George Evans voor de memorabelste komische momenten zorgden.

Sinatra is misschien geen West Side Story, maar u beleeft gegarandeerd een heerlijke avond On the Town.

Sinatra in Londen