JESUS CHRIST SUPERSTAR in het London Palladium

Door de decennia heen hebben Andrew Lloyd Webber en Tim Rice een reputatie opgebouwd in het casten van mannelijke zangers die gelden als gewilde namen dankzij hun trouwe en fanatieke achterban — denk aan een broeierige David Essex als revolutionair Che in ‘Evita’ en Jason Donovan met de technicolor droomjas in ‘Joseph…’. Hier lijkt Ryders Jezus veel minder een zelfverzekerde charmeur en veel meer een licht afwezige hippie die genoeg heeft van zijn vermoeiende en lastige kudde, en dan vooral van Judas (Tyrone Huntley), die geregeld aanleiding geeft tot een vriendschapsscheiding en zijn vriend uiteindelijk in de hof van Getsemane met een kus verraadt voor dertig zilverlingen. Iskariot steekt zijn handen in een verlichte kist en bedekt ze met druipende zilververf, die hem de rest van de voorstelling onuitwisbaar als verrader tekent.

Het veelvuldige gebruik van handmicrofoons voelt een tikje ongerijmd, maar ontwerper Tom Scutt heeft er alles aan gedaan om het met flair in decor en kostuums te verwerken. Vooral bij de opkomsten van de farizeeën, wier bijbelse staven aan het ene uiteinde een microfoon dragen en aan het andere een eigen insigne, en die omgekeerd als statief dienen tijdens de muzieknummers. In die momenten leveren Matty J en Bob Harms uitstekend werk als Annas en Kajafas.

Ook helemaal op hun plek: Desmonda Cathabel als Maria Magdalena en Billy Nevers als Simon. Zij creëert een klankmengsel dat doet denken aan Linda Ronstadt en de prachtige Judith Durham van The Seekers. Nevers straalt kracht en bezieling uit wanneer hij Jezus aanspoort zijn populariteit om te zetten in een gewapende opstand tegen de Romeinse overheersers, in Simon Zealotes/Poor Jerusalem, een nummer dat de voorstelling bijna stillegde en voor mij het hoogtepunt was.

Regisseur Tim Sheader heeft sterk geleund op choreograaf Drew McOnie om het verder kale toneel interessant te maken. Een reusachtig liggend kruis dient als hellingbaan naar de hoofdspeelvloer, omringd door steigerbuizen waarop de verhoogde tribunes voor het bijna twintigkoppige orkest onder leiding van Tom Deering zijn gemonteerd. De dansers zijn zonder uitzondering schitterend in hun scherp uitgevoerde streetdance-stijlen, met een speciale vermelding voor Charley Warburton, Owen Lloyd, Milo McCarthy, Daniel Bowskill en Sebastian Goffin. En let op het heerlijk vrome tableau dat gitaarspelende Phil King als Petrus in gang zet, waarin twaalf spelers zich bij Ryder voegen om Da Vinci’s Het Laatste Avondmaal na te bootsen.

Al met al een knappe prestatie, zij het opnieuw te hard versterkt. Tot mijn ergernissen behoorden de vele momenten waarop vertraagde muzikale inzetten bewust bedoeld zijn om applaus uit te lokken, in plaats van een reactie die vanzelf ontstaat. Maar goed, dit was altijd al religieuze verhaalkunst over de macht van persoonlijkheid en populariteit, dus de voorstelling zal ongetwijfeld de hele speelperiode uitverkocht zijn.

Omdat ik in 1998-99 met de allereerste Jezus (Paul Nicholas, die de rol in 1972 speelde) toerde in The Pirates of Penzance, vroeg ik me af wat de inmiddels 81-jarige van deze nieuwe versie en van haar hoofdrolspeler zou vinden. Ik hoop dat iemand het hem vraagt.

JESUS CHRIST SUPERSTAR duurt twee uur inclusief pauze en loopt in het London Palladium tot 5 september. Daarna verhuist de productie naar verwachting van 16 oktober tot 9 januari 2027 naar het Theatre Royal Drury Lane.

Jesus Christ Superstar in Londen