THE LAST SHIP in het Theatre Royal Drury Lane

Met wat het programmaboekje omschrijft als ‘een nieuw script van Barney Norris, naar een script van Lorne Campbell, gebaseerd op een origineel script van John Logan en Brian Yorkey’ zet de musical de muziek en teksten van Sting centraal in een rauw, Noord-Engels verhaal dat zich afspeelt rond de scheepswerf. We zitten in het Thatcher-tijdperk: de toekomst van de vakbondsarbeiders op de werf hangt aan een zijden draadje (en lijkt hetzelfde lot te wachten als dat van de mijnwerkers en staalarbeiders), terwijl de inwoners gewend zijn geraakt aan de zekerheid en de routine van schepen bouwen en ze op de Tyne te water laten. Omdat de bouw achterloopt op schema, zou de Utopia weleens het laatste schip kunnen zijn: de vertraging heeft de aandacht getrokken van de conservatieve minister die de overheidsopdrachten verdeelt. Zij heeft besloten alle toekomstige orders te schrappen; het is tijd om de arbeiders in het gareel te krijgen. Nederlandse kijkers herkennen er de ondergang van scheepsbouwconcern RSV in 1983 in, toen ook hier duizenden werfbanen verdwenen.

Gideon (Declan Bennett) keert terug naar de stad die hij zeventien jaar eerder achterliet en is met verlof van de Royal Marines. Hij moet de pijnlijke waarheid onder ogen zien dat hij zich nooit meer zal verzoenen met zijn onlangs overleden vader. Ook ontdekt hij dat het meisje van wie hij hield, Meg (Frances McNamee), zwanger was van hun dochter Ellen (Hannah Richardson) toen hij al die jaren geleden vertrok. Ondertussen is Jackie White (Sting) de stem waarachter de havenarbeiders en hun gezinnen zich scharen wanneer de werf met sluiting wordt bedreigd. Zijn vrouw Peggy (Jackie Morrison) biedt steun en stabiliteit terwijl hij langzaam bezwijkt aan longkanker, voortdurend vanuit de schaduw gadegeslagen door de dreigende gestalte van de Wallsend Ferryman (Shaggy op de premièreavond), die volgens de legende de zielen van overleden werfarbeiders begeleidt.

Hoewel er voor de grote ensemblenummers nog veertien spelers op en af gaan, zijn het de ballades van Sting en zijn verfijnd geschreven duetten die het oor vangen en de verder stoïcijnse personages gevoel geven. Maar ondanks alle prachtige klankkleuren op het toneel (vooral van Bennett en McNamee) is de echte ster van de avond de magnifieke, alomtegenwoordige projectie van de enorme achtersteven van het schip in het droogdok. Die verandert voortdurend naarmate het licht verschuift en de arbeiders met booglasapparaten aan de staalplaten werken of op stalen liggers die omhoog en omlaag gaan langs de titanische gevel bewegen. Vanuit regieperspectief bundelt (of beperkt?) dat de actie, omdat iedereen vooraan in het midden moet spelen, maar het past ook bij de heldere thema's van licht en donker, goed en kwaad, juist en onjuist, schuld en berouw die door de eenvoudige maar boeiende verhaallijn lopen.

Sting was nooit een acteur van betekenis en hier wordt hij overschaduwd door de zelfverzekerde capriolen en afstandelijke aanwezigheid van Shaggy (al moet gezegd worden dat de rol van de Ferryman de rest van de speelperiode door Lejaun Sheppard wordt gespeeld). Maar veel opvallender (en terecht) krijgen de eerdergenoemde musicalhoofdrolspelers volop de kans om te schitteren en het materiaal van de componist nieuw leven in te blazen. Zeker de klanken van When We Dance – dat in het leven van miljoenen mensen met liefdesverdriet een ontroerende rol moet hebben gespeeld – klinken prachtig binnen de context van het stuk.

THE LAST SHIP zal de musicalwereld misschien niet in vuur en vlam zetten, maar heeft veel te bieden en is allesbehalve een ijdelheidsproject van een man die in een succesvolle carrière van bijna 50 jaar keer op keer grootse dingen heeft bereikt.

Met een speelduur van net geen drie uur inclusief pauze loopt de productie nog tot 3 oktober in het Theatre Royal Drury Lane.

The Last Ship in Londen